Archive for the ‘માહીતી’ Category

ટેવમાંથી શી રીતે મુક્ત થવું

જાન્યુઆરી 1, 2018

ટેવમાંથી શી રીતે મુક્ત થવું
બ્લોગ પર તા. 1-1-2018

સૌજન્ય લીઓ બબૌતા (ઝેનહેબીટ્સ.નેટ)
પડેલી ટેવમાંથી મુક્ત થવા માટે
૧. શરુઆત થોડા જ નાના સરખા ફેરફારથી કરવી
૨. એક સમયે માત્ર એક જ ફેરફાર કરવો
૩. વર્તમાનમાં જીવો અને તમારી પ્રવૃત્તીમાં આનંદમગ્ન રહો
૪. દરેક તબક્કે તમને મળેલી સફળતા બદલ તમારી જાતનો આભાર માનો
તમે કેટલીયે વાર કંઈક સરસ વાંચીને ઉમદા વીચારોથી પ્રેરાઈ તમારી ટેવમાંથી મુક્ત થવાનું વીચાર્યું હશે, પણ કશો અમલ કરી શક્યા? નક્કી કરવા છતાં પોતાની ટેવ બદલી ન શકાવાથી ભારે નીરાશા સાંપડે છે.
પણ એ માટે ગાડીને ગીઅરમાં નાખવી પડે. મને યાદ છે, અગણીત સમયે મને કેટલીયે બાબત શરુ કરવાની પ્રેરણા થઈ હતી, પણ પછી જ્યાંનું ત્યાં જ. મારે મેરાથોન દોડવું હતું, પુસ્તક લખવું હતું, મારો બ્લોગ શરુ કરવો હતો, વજન ઘટાડવું હતું, દેવામાંથી મુક્ત થવું હતું, વહેલા ઉઠવાનું ચાલુ કરવું હતું, જીવનને સરળ બનાવવું હતું. પણ આ બધાંમાંથી હું કશું જ કરી ન શક્યો. હું ઘણો જ વ્યસ્ત હતો. થાકી ગયો હતો. મારે બીજું ઘણું બધું કરવાનું હતું. પણ એ ખરેખર તો બધાં બહાનાં હતાં.
પણ પછીથી મને કેટલીક બાબત શીખવા મળી જેનાથી સુંદર સફળતા મળી. અને એકાદ વર્ષમાં ઉપરોક્ત બધી બાબતો મેં પાર પાડી. બહાનાં બધાં હારી ગયાં.
આ રહી મારી કહાણી.
જે કરવા માગતા હો તેને વીશે કોઈને કહો કે તમે એ કરવાના છો. જો તમે માત્ર તમારા મનમાં જ એ કરવાનું નક્કી કરો તો તમને એના નીશ્ચયનું બળ મળતું નથી. ઉઠતાંની સાથે તમારી નજીકના કોઈકને કહો – તરત જ. અથવા કોઈને ઈમેલ કરો. હવે એ માટે સમય કાઢવો પડશે. ઘણા લોકો આ પહેલે તબક્કે તો પહોંચે છે, પણ આ બીજું પગલું ભરવાનું શું? એ માટે દરરોજ માત્ર દસ જ મીનીટની જરુર હશે, પણ એ સમય કાઢવો શી રીતે? ક્યારે કરશો? તમારા રુટીનમાં એને કઈ જગ્યાએ મુકશો? જો તમારું કોઈ રુટીન નીશ્ચીત ન હોય તો પણ દરરોજ તમે કોઈ ને કોઈ પ્રવૃત્તી કરો જ છો. ઉઠવું, દાતણપાણી, શાવર, નાસ્તો કે પછી મોડા ઉઠ્યા હો તો બપોરનું ભોજન, કંપ્યુટર પર ઈમેલ વગેરે, કામ પર કે સ્કુલમાં. સાંજે આવીને સાંજનું ખાવાનું અને સુઈ જવાનું. આમાંથી કોઈ એક જગ્યાએ એને ગોઠવવું જ રહ્યું. માત્ર દસ મીનીટ.
શરુઆત બહુ ઓછાથી જ કરવી. ઘણા લોકો શરુઆતમાં જ વધુ પડતું કરી નાખવાનો નીર્ણય લેવાની ભુલ કરે છે. પરંતુ જો તમે પહેલેથી જ એક કલાકની કસરત કરવાનો કે કંઈકમાં પારંગત થવા બે કલાકની પ્રેક્ટીસ કરવાનો નીર્ણય લો તો એ તમે કરી શકશો એની શક્યતા બહુ જ નજીવી છે. અરે, રોજની ૩૦ મીનીટ પણ બહુ વધારે પડતી ગણાય. શરુઆત માત્ર ૧૦, કે ૫ કે માત્ર ૨ મીનીટ રોજની કાઢવાનો નીર્ણય લઈ શકાય.
ખરેખરો નીશ્ચય કરો. મોટા ભાગના લોકોની અસફળતાનું કારણ તેમનો નીશ્ચય ડગુમગુ હોય છે. તમારો ઈરાદો તમે કોઈકને કહ્યો છે અને તમે માનો છો કે તમે ખરેખર એ કરવાનો નીર્ણય લીધો છે, પણ ના ભાઈ, તમે તમારા નીર્ણમાં પાક્કા નથી. જો તમે ખરેખર કરવા જ માગતા હો તો તમારા બ્લોગ પર લખો, ફેસબુકમાં લખો, કે ટ્વીટરમાં લખો. ૧૦૦ લોકોને જાણ કરો. એના પર પૈસા મુકીને શરત લગાવો. તમારે કરવું જ પડે એ માટે લોકો તમને ઉત્તરદાયી ઠેરવે એવું કરો.
તમને કોઈ રીતે યાદ અપાવે તેવું કરો. શરુઆત કર્યા પછી ભુલી જવાનું સહજ હોય છે. જો સવારે ઉઠીને તરત ૧૦ મીનીટ દોડવા જવાનું તમે નક્કી કર્યું હોય તો એ ભુલી ન જવાય તે માટે તમારે કંઈક કરવું પડે. તમારા દોડવાના જોડા તમારા બેડની બાજુમાં રાખીને સુઈ જવું, કે દોડવાનાં કપડાં પહેરીને સુવું. મોટી સાઈન તરત નજરે પડે તેમ મુકી રાખો. કંપ્યુટર પર લખાણ ચોંટાડીને મુકો. ફોનમાં એલાર્મ મુકો.
જ્યારે તમને થાય કે આજે માંડી વાળવું છે, તો જરા થોભજો. એવું પણ કોઈ વાર થશે કે, “ચાલ હવે કાલે કરીશ, આજનો દહાડો દોડવા જવું નથી.” આ ક્ષણ તમારે સંભાળી લેવાની છે. આળસ કરવી નહીં, ઢીલ મુકવી નહીં, એક વખત માટે પણ નહીં જ. જરા વીચાર કરજો બેસીને, કંપ્યુટર ખોલીને બેસી ન જતાં ઉંડો વીચાર કરજો કે તમને શું અટકાવી રહ્યું છે? એ કરવાની જે અગવડ છે તે તમને રોકી રહી છે – અગવડ. એનાથી તમે ભાગવા માગો છો. એને હસી કાઢો અને શરુ કરી દો. દોડવાની ક્ષણનો આનંદ માણો. તમને મજા પડશે.

Advertisements

દીકરી માટે મદદ

ડિસેમ્બર 1, 2017

દીકરી માટે મદદ
(બ્લોગ પર તા. 1-12-2017)
ભારતમાં જે લોકોને પોતાની દીકરીનાં લગ્નના ખર્ચ બાબત મદદની જરુર હોય તેમને માટે આ સમાચાર ફેસબુકમાંથી વધુમાં વધુ લોકોને જાણ કરવા માટે મુકવામાં આવ્યા છે.
દીકરીનાં લગ્નનો ખર્ચ કરી શકે તેમ ન હોય તે લોકોએ પોતાની રીતે દીકરીનાં લગ્ન નક્કી કરીને નીચે આપેલા ફોન નંબર પર સંપર્ક કરવો. લગ્નનો પુરેપુરો ખર્ચ “લાડલી ફાઉન્ડેશન” દ્વારા કરવામાં આવશે. એટલું જ નહીં દરેક લાડલી દીકરીને એક લાખ રુપીયાનો ઘરવખરીનો સામાન દાનમાં આપવામાં આવશે.
સંપર્ક કરો:
લાડલી ફાઉન્ડેશન,
ફોન: ૯૮૭૧૭૨૭૪૧૫, ૯૮૭૩૧૮૨૪૬૮, ૯૭૧૭૨૩૧૬૬૩
આ સંદેશને વધુમાં વધુ લોકો સાથે શૅર કરો જેથી જરુરતમંદને મદદ પહોંચાડી શકાય.

ઉજાગર વાત અને કડવું સત્ય

જૂન 7, 2017

ઉજાગર વાત અને કડવું સત્ય

બ્લોગ પર તા. ૭-૬-૨૦૧૭

મને મળેલા એક હીન્દી ઈમેલ પરથી

તમારી પાસે મારુતી હોય કે બી.એમ.ડબ્લ્યુ – રસ્તો તો એ જ રહેશે.

તમે હાથ પર ટાઈટન બાંધો કે રોલેક્સ – સમય તો એ જ હશે.

તમારી પાસે મોબાઈલ એપલનો હોય કે સેમસંગ – તમને કોલ કરનાર લોકો  તો તેના તે જ હશે.

તમે ઈકોનોમી ક્લાસમાં મુસાફરી કરો કે બીઝનેસ ક્લાસમાં તમને સમય તો એટલો જ લાગશે.

જરુરતો પુરી થઈ શકે છે, વાસનાઓ નહીં.

એક સત્ય આ પણ છે કે ધનવાનોનું અડધું ધન તો એ બતાવવામાં જતું રહે છે કે તેઓ પણ ધનવાન છે.

કમાણી નાની કે મોટી હોઈ શકે છે,

પરંતુ રોટલીની સાઈઝ બધાં ઘરોમાં એક સરખી જેવી હોય છે.

કડવું સત્ય

ગરીબ ગરીબ સાથેની સગાઈ

છુપાવે છે લોકો,

અને પૈસાદાર સાથેની દુરની સગાઈનાં

ચગાવી ચગાવીને ઢોલ પીટે છે લોકો.

ભલે ગમે તેટલું કમાઈ લો, પણ કદી ઘમંડ કરશો નહીં.

કેમ કે શતરંજની રમત ખતમ થતાં

રાજા અને કુકી એક જ ડબ્બામાં મુકી દેવામાં આવે છે.

 

બધા ચોર મુર્ખ હોતા નથી

મે 17, 2017

બધા ચોર મુર્ખ હોતા નથી

બ્લોગ પર તા. 17-5-2017

પીયુષભાઈ તરફથી મળેલ અંગ્રેજી ઈમેલ પરથી. એમાં બધાંને જાણ કરવાનું કહેવામાં આવ્યું છે. (PLEASE PASS THIS ON. Even if this does not pertain to you, pass it on to your family and friends.)

 

  1. લાંબા ગાળાનું પાર્કીંગ

કોઈકે કેટલાક દીવસો માટે બહાર જવાનું હોવાથી એર પોર્ટ પર કાર પાર્ક કરી હતી. કોઈ ચોરે કાર તોડી, અને કારમાં જે રજીસ્ટ્રેશન અને બીજાં કાગળો હશે તેમાંની માહીતીને આધારે એ કારના માલીકના ઘરે પહોંચી ગયો. ઘરમાંથી કીમતી વસ્તુઓ બધી જ ચોરાઈ ગઈ. આથી જ્યારે લાંબા સમય માટે કાર પાર્ક કરવી હોય ત્યારે કારમાં રજીસ્ટ્રેશન, ઈન્સ્યોરન્સ વગેરેના કાગળો મુકી જવા નહીં. એટલું જ નહીં, તમારા ગેરેજને ખોલવાનું રીમોટ કંટ્રોલ પણ કારમાં છોડી જવું નહીં, સાથે જ લઈ જવું. આજનાં નવાં ઈલેક્ટ્રોનીક સાધનો વીષે આ હકીકત આપણને વીચારતા કરી મુકે છે.

  1. જી.પી.એસ.

એક ભાઈ ફુટબોલની મેચ જોવા ગયા હતા, અને કોઈકે કાર તોડીને ચોરી કરી. એમણે ફુટબોલના મેદાનની બાજુમાં જ એમને ફાળવવામાં આવેલી ખાસ માણસો માટે પાર્કીંગની જગ્યામાં કાર પાર્ક કરી હતી. ચોરાયેલી વસ્તુઓમાં ગેરેજ ખોલવાનું રીમોટ કંટ્રોલ, પૈસા અને બહારથી તરત જ નજરે પડે એ રીતે કારમાં  રાખેલ જી.પી.એસ. હતું. જ્યારે ફુટબોલ મેચ જોઈને તેઓ ઘરે ગયાં તો જોયું કે ઘરમાં ચોર ભરાઈ ગયેલા, બધું રફેદફે કર્યું હતું, અને જે કોઈ વસ્તુની થોડી પણ કીંમત આવે તે બધી જ ચોરાઈ ગયેલી હતી. ચોરોએ ઘર શોધવા માટે જી.પી.એસ.નો ઉપયોગ કર્યો હતો. એમ જણાતું હતું કે ઘરમાંથી બધી વસ્તુઓ ચોરી જવા માટે ચોર લોકો ટ્રક લઈને આવેલા. ખ્યાલ રાખો, જો તમારી પાસે જી.પી.એસ. હોય તો કદી પણ તમારા ઘરનું એડ્રેસ એમાં મુકવું નહીં. એને બદલે નજીકના કોઈ જાણીતા સ્થળનું એડ્રેસ મુકવું, જેમ કે કોઈ સ્ટોર, પેટ્રોલ સ્ટેશન કે એવું કંઈક. આથી તમે તો તમારા ઘરે સરળતાથી પહોંચી શકો, પણ બીજા કોઈને તમારા ઘર બાબત ખબર પડશે નહીં.

  1. મોબાઈલ ફોન

મને આ વીચાર કદી આવ્યો ન હતો!  એક મહીલાની હેન્ડ બેગ ચોરાઈ ગઈ, પછી એને ખ્યાલ આવ્યો કે મોબાઈલ ફોનમાં પોતાનું નામ કેવી રીતે મુકવું જોઈએ. એની ચોરાઈ ગયેલી હેન્ડ બેગમાં મોબાઈલ ફોન, ક્રેડીટ કાર્ડ વોલેટ વગેરે હતાં. એણે વીસેક મીનીટ પછી ફોન બુથમાંથી એની ચોરાઈ ગયેલી હેન્ડ બેગ બાબત ફોન કર્યો. એના પતીએ કહ્યું, “ હા, મને તારો ટેક્સ મેસેજ મળેલો, અને તેં માગેલો પીન નંબર મેં થોડી વાર પહેલાં જ મોકલ્યો છે. જ્યારે તેઓ બેન્કમાં દોડી ગયાં ત્યારે બેન્કવાળાએ કહ્યું કે તમારા બધા જ પૈસા ઉપાડી  લેવામાં આવ્યા છે. ચોરે એ ચોરેલા ફોનમાં કોન્ટેક્ટ લીસ્ટમાં જોઈ પેલી મહીલાના પતીને ટેક્સ કરેલો, પીન નંબર લીધો અને વીસ મીનીટમાં બધા જ પૈસા ઉપાડી લીધા હતા.

બોધપાઠ

क. તમારા કોન્ટેક્ટ લીસ્ટમાં કદી પણ વ્યક્તી સાથેનું તમારું રીલેશન લખવું નહીં. ઘર, પ્યારી, હબી, સ્વીટહાર્ટ, ડેડ, મમ વગેરે લખવાનું ટાળવું.

ख. અને અતી અગત્યની વાત એ કે કોઈ ટેક્સ કરીને ખાનગી, મુલ્યવાન માહીતી માગે તો ફોન કરીને ખાતરી કરી લો કે માહીતી માગનાર વ્યક્તી ખરેખર કોણ છે.

ग. વળી જો તમને પોતાનાં ઘરનાં તરફથી કે મીત્ર તરફથી કોઈ જગ્યાએ મળવા માટે ટેક્સ મળે તો ફોન કરીને ખાતરી કરવાનું ચુકતા નહીં કે ટેક્સ કરનાર વ્યક્તી ખરેખર આપણું પોતાનું જ માણસ છે. જો તમે સંપર્ક કરી ન શકો તો પોતાના માણસને મળવાની જગ્યાએ જતી વખતે બહુ જ સાવધાન રહેજો.

  1. ગ્રોસરી લારીમાં પર્સની છેતરપીંડી

એક મહીલા સ્થાનીક મૉલમાં ગ્રોસરી લેવા ગઈ હતી. સ્ટોરમાં ખરીદી કરતી વખતે શેલ્ફ પર ઉંચેની વસ્તુ પાડવા જતી વખતે એણે પર્સ લારીમાં છોકરાંને બેસવાની જગ્યા પર મુક્યું. પર્સ ચોરાઈ ગયું. સ્ટોરના રખેવાળને એણે આની જાણ કરી. ઘરે ગયા પછી એના પર મૉલના રખેવાળનો ફોન આવ્યો કે એનું પર્સ મળ્યું છે, પણ એમાંના પૈસા જો કે ગાયબ છે, છતાં એનાં કેટલાંક અંગત કાગળીયાં એમાં છે. એ તરત જ પોતાનું પર્સ લેવા મૉલમાં જવા ચાલી નીકળી, પણ મૉલવાળાએ તો કહ્યું કે એણે તો ફોન કર્યો જ નથી. એ પાછી ઘરે આવી તો જોયું કે ઘરમાં ચોર ભરાઈ ગયેલા અને ચોરી કરી ગયેલા. ચોર લોકો જાણતા હતા કે મૉલવાળાનો ફોન છે એમ કહેવાથી એ પાછી મૉલમાં જશે એટલે ચોરી કરવાનો પુરતો સમય એ લોકોને મળી રહેશે.

 

કેનેડાની જેલ

ડિસેમ્બર 31, 2016

કેનેડાની જેલ

બ્લોગ પર તા. 31-12-2016

પીયુષભાઈના ઈમેલમાંથી અંગ્રેજી પરથી

આજે સવારે હું એક પાર્કની બેન્ચ પર એક ઘરવીહોણા પુરુષની બાજુમાં બેઠો હતો. એની સાથે વાતની શરુઆત કરતાં મેં પુછ્યું કે સાહેબ, તમારી આવી દશા શાથી થઈ?

એણે કહ્યું, “ગયા વીક સુધી તો મારી પાસે બધું જ હતું. મારી પાસે પુરતું ખાવાનું હતું, મારાં કપડાં પણ ધોઈને અસ્ત્રી કરી દેવામાં આવતાં. મારે રહેવાની કોઈ મુશ્કેલી ન હતી, મારી પાસે ટી.વી. સેટ હતો અને ઈન્ટરનેટ કનેક્શન પણ હતું. હું જીમમાં જતો, તરવા જતો અને લાઈબ્રેરીમાં જતો. હું મારી એમ.બી.એ.ની ડીગ્રીનો અભ્યાસ ઓન-લાઈન કરતો હતો. મારે કોઈ બીલ ભરવાની ચીંતા ન હતી કે મારે માથે કોઈ દેવું ન હતું.  એટલું જ નહીં, મારી તબીયતની કોઈ ચીંતા મારે કરવાની ન હતી, બધી ડૉક્ટરી સારવાર પણ મફત મળતી.”

મને એની દયા આવી. આથી મેં એને પુછ્યું, “શું થયું શું ભાઈ? ડ્રગ? દારુના નશામાં ફસાયો હતો? પત્ની છુટી થઈ ગઈ?

“ઓહ ના, એવું કશું જ નહીં,” એણે કહ્યું, “ના, ના, હું જેલમાંથી છુટી ગયો.”

dial-112-for-emergency

નવેમ્બર 5, 2016

ભારતમાં જીવન-મરણ, આગ કે પોલીસની કટોકટીના સમયે (ઈમરજન્સીમાં) જરુર પડે તો 112 ડાયલ કરવો. તમારા ફોનમાં ક્રેડીટ (પૈસા) ન હોય તો પણ આ કૉલ કરી શકાય છે. વધુ માટે નીચેની લીન્ક પર ક્લીક કરો. ભારતમાાં વધુ ને વધુ લોકોને જાણ થાય એ માટે આ માહીતી મારા બ્લોગ પર મને મળેલા ભાઈશ્રી બી.જે. મિસ્ત્રીના ઈમેલમાંથી મુકી છે.

dial-112-for-emergency

જીવનનું કમભાગ્ય

મે 5, 2016

જીવનનું કમભાગ્ય

પીયુષભાઈના ઈમેલમાંથી મળેલું

બ્લોગ પર તા. ૫-૫-૨૦૧૬

તમારો વકીલ ઈચ્છે – તમે મુશીબતમાં હો

ડૉક્ટર ઈચ્છે – તમે માંદા પડો

પોલીસ ઈચ્છે – તમે ગુનામાં સપડાઓ

શીક્ષક ઈચ્છે – તમે જન્મથી મુર્ખ હો

મકાનમાલીક ઈચ્છે – તમે કદી પોતાનું ઘર ખરીદી જ ન શકો

ડેન્ટીસ્ટ ઈચ્છે – તમારા દાંત સડી જાય

કાર મીકેનીક ઈચ્છે – તમારી કાર બગડી જાય

કૉફીન બનાવનાર ઈચ્છે – તમે મૃત્યુ પામો

એક માત્ર ચોર ઈચ્છે કે

તમે – જીવનમાં ખુબ પૈસા કમાઓ

અને ઈચ્છે કે – તમને ખુબ સારી ઉંઘ આવે

શબ્દોને દાંત નથી હોતા

ફેબ્રુવારી 12, 2016

શબ્દોને દાંત નથી હોતા

પીયુષભાઈના ઈમેલમાંથી હીન્દી પરથી ગુજરાતીમાં -ગાંડાભાઈ

બ્લોગ પર તા. ૧૩-૨-૨૦૧૬

શબ્દોને દાંત નથી હોતા પરંતુ શબ્દો જ્યારે ડંખે છે ત્યારે બહુ જ દરદ થાય છે, અને ક્યારેક તો ઘા એટલા બધા ઉંડા હોય છે કે જીવન સમાપ્ત થઈ જાય છે, છતાં પણ ઘા રુઝાતા નથી. આથી જ્યારે પણ જીવનમાં કંઈ પણ બોલો, મધુરુ બોલો, મીઠું બોલો.

શબ્દ શબ્દ સહુ કોઈ કરે, શબ્દને નથી હાથ કે પગ

એક શબ્દ ઔષધી જેમ અને એક શબ્દ કરે સો કર્મ

જે ભાગ્યમાં છે તે ભાગીને આવશે, જે નથી તે આવીને પણ ભાગી જશે.

પ્રભુને પણ પસંદ નથી વાણીમાં શક્તી, આથી જીભમાં હાડકું નથી મુક્યું.

જ્યારે પણ તમારી શક્તીનો તમને અહંકાર થાય, ત્યારે સ્મશાનનું એક ચક્કર જરુર લગાવો.

અને જ્યારે પણ પ્રભુ પર પ્રેમ થાય, ત્યારે કોઈ ભુખ્યાને ભોજન આપજો.

જ્યારે પણ તમારી શક્તી પર ગૌરવ અનુભવો, ત્યારે વૃદ્ધાશ્રમનો એક આંટો જરુર મારજો. અને જ્યારે પણ તમારું શીર શ્રદ્ધાથી ઝુકે ત્યારે તમારાં માબાપના પગ જરુર દબાવી આપજો.

જીભ જન્મ સાથે જ મળે છે અને મૃત્યુ પર્યંત રહે છે, કેમ કે એ કોમળ હોય છે. દાંત જન્મ પછી આવે છે અને મૃત્યુ પહેલાં જતા રહે છે, કેમ કે એ કઠોર હોય છે.

નાના થઈને રહેશો તો પામશો મહાન આશીર્વાદ, મોટા થયા પછી તો મા પણ ખોળામાંથી ઉતારી મુકે છે.

કીસ્મત અને પત્ની ભલે ને દુખી કરતાં હોય પણ જ્યારે સાથ આપે છે તો જીન્દગી બદલી નાખે છે.

પ્રેમ જોઈતો હોય તો સમર્પણ કરવું પડશે. વીશ્વાસ જોઈતો હોય તો નીષ્ઠા આપવી પડશે. સાથ જોઈતો હોય તો સમય આપવો પડશે.

કોણ કહે છે કે સંબંધો મફતમાં મળે છે? મફત તો હવા પણ નથી મળતી. એક શ્વાસ ત્યારેજ અંદર લઈ શકીએ છીએ જ્યારે એક શ્વાસ છોડીએ છીએ.

 

ચાય અને લાગણી

જાન્યુઆરી 15, 2016

Sekar

(બ્લોગ પર તા. 15-1-2016)

શ્રીમતી સોમા બસુ અને ‘ધ હીન્દુ’ના સૌજન્ય અને પરવાનગીથી Daily Good બ્લોગમાં તા-15-2-2014ના રોજ પ્રગટ થયેલા લેખનું ગુજરાતી રુપાંતર કરનાર ગાંડાભાઈ વલ્લભ (ન્યુઝીલેન્ડ)

(આ લેખ મને ગમ્યો, અને મારા બ્લોગ પર મુકવાની પરવાનગી મેં Daily Goods પાસે માગી હતી. એમણે મને શ્રીમતી સોમા બસુ અને ‘ધ હીન્દુ’ની પરવાનગી લેવાનું કહ્યું હતું. શ્રીમતી બસુએ પહેલાં ન્યુઝીલેન્ડની મુલાકાત પણ લીધી હતી, અને બહુ ખુશીથી એમણે મને પરવાનગી આપી. એ માટે એમનો આભાર.)

આપણે કોઈ મહાન કામ ન કરી શકીએ તો યે લાગણીભીનું નાનું સરખું કામ તો કરી શકીએ – મધર ટેરીસા

આર. શેખર ફોટો પડાવતી વખતે પણ શર્ટ પહેરવાને બીલકુલ રાજી નથી. એની બંડીમાંના છીદ્ર પ્રત્યે મેં એનું ધ્યાન દોર્યું. “હા એ હું છું.” એ સાવ બેફીકરાઈથી કહે છે.

એના મોં પર મેં અણગમાનો ભાવ જોયો. એને પોતાને વીષે, એના ફેમીલી વીષે કે એના કામ વીષે વાત કરવાનું એને ગમતું નથી. એ અત્યંત ઓછું બોલે છે. એની ચાયની દુકાન એ બરાબર સવારે ૪-૩૦ વાગ્યે અચુક ખોલી દે છે. રાતપાળી કરતા લગભગ બે ડઝન જેટલા રખેવાળોને એ પોતાની ગરમાગરમ ચાયનો પહેલો રાઉન્ડ પીવડાવે છે. રાત્રે ૧૧-૦૦ વાગ્યા સુધી એ પોતાની દુકાન ખુલ્લી રાખે છે. એની દુકાનમાં રોજના ૩૦૦ કપ ચાય-કોફી ઉપરાંત બીસ્કીટ, કેક, લાડુ અને બીજું ચવાણું વેચાય છે.

હા, એનો મીનાક્ષી કોફીબાર એના બે ભાઈઓ સાથે એ ચલાવે છે. તે લોકોમાં પ્રખ્યાત છે એટલા માટે નહીં કે એ સ્વાદીષ્ટ ચવાણુ વેચે છે. એટલા માટે પણ નહીં કે એ સેંકડો કપ ચા-કૉફીના વેચે છે, પણ શેખર પ્રખ્યાત છે એના દયાળુ સ્વભાવને લીધે.

સવારમાં દરરોજ રક્તપીત્ત પીડીત ઈસાકી એની ટ્રાઈસીકલ પર આવે છે અને એની દુકાન પાસે થોભે છે. શેખર એને પ્લાસ્ટીકના કપમાં ચાય અને બીસ્કીટ આપે છે. બંનેમાંથી કોઈ કશું બોલતું નથી. ખરેખર તેઓએ કદી કશી વાતચીત કરી જ નથી, સીવાય કે શેખરે એને એકવાર એનું નામ અને ઉંમર પુછી હતી.

 

શેખર કહે છે: આઠ વર્ષ પહેલાં એ છોકરો જ્યારે પહેલવહેલો આવ્યો ત્યારે મને લાગ્યું કે એણે ચાય પીવી છે, પણ એની પાસે પૈસા નથી. તે દીવસથી એ કાયમ અહીં આવે છે.

 

જો શેખરના જોવામાં કોઈ આવે જેને કશાકની જરુર હોય પણ ખરીદી શકતું ન હોય તો શક્ય હોય ત્યાં સુધી એ ત્યાં પહોંચી જાય છે. જેમ કે એણે જોયું કે આઠ વર્ષની શિવાથરીણી બ્લડકેન્સરથી પીડાતી હતી. એને આ બાળકી પ્રત્યે બહુ લાગણી થઈ. એનાં ગરીબ માબાપ ડૉક્ટરે કહેલ પોષક આહાર એને આપી શકે તેમ ન હતાં. ત્રણ વર્ષ પહેલાં એક સ્થાનીક મીત્રે આ બાળકીનો શેખરને પરીચય કરાવ્યો હતો. ત્યારથી શેખર એને નીયમીત દુધ અને ફળો એ હોસ્પીટલમાં હોય તો ત્યાં અથવા એના ઘરે આરામ માટે મોકલી હોય તો ઘરે પહોંચાડે છે.

 

એ કહે છે, “મારા બાળપણમાં મારાં માબાપ કોઈક વાર દીવસમાં એક સમયના ભોજનની પણ વ્યવસ્થા કરી શકતાં નહીં, એ મને બરાબર યાદ છે. ભુખનું દુખ કેવું હોય તે હું જાણું છું. આપણી પાયાની જરુરીયાતો પુરી ન થઈ શકે ત્યારે કેવી મુશ્કેલી પડે છે તેનો મને અનુભવ છે.”

 

એને ત્રણ ઘરની માહીતી છે, જ્યાં ખાસ જરુરીયાત ધરાવતાં અનાથ બાળકો છે. આ ત્રણે ઘરોમાં દરેકને એ દર શુક્રવારે પાંચ લીટર દુધ, બન્સ અને બીજું ખાવાનું હંમેશાં નીયમીત પહોંચાડે છે. એની ચાયની દુકાન ૩૫ વર્ષ જુની છે અને એ વીસ્તારમાં રહેતા એકેએક માણસ માટે એની દુકાન જાણીતી છે. પરંતુ શેખર જે ગુપ્ત સેવા કરે છે તે બધા જાણતા નથી.

 

“હું તો એક સાદો-સીધો માણસ છું. નાની સરખી સખાવત કરવાનું મને ગમે છે, કેમ કે એનાથી મને સુખ મળે છે.” એ ભારપુર્વક કહે છે. શેખર કહે છે એના અભાવગ્રસ્ત દીવસો બાદ હવે એ કંઈક આપી શકે એ સ્થીતીમાં છે. “એવા કેટલાયે માણસો છે, જેમની પાસે પુશ્કળ પૈસો છે, પરંતુ ક્યાં તો તેમની પાસે બીજાને મદદ કરવાનો સમય નથી કે તેમની એવી વૃત્તી નથી. પ્રભુ પોતાની રીતે આપણને સંપત્તી આપે છે અને આપણે બીજાને મદદ કરવા આપણી રીત શોધી લઈએ છીએ.” એ કહે છે. જુદી જુદી સ્કુલના વીદ્યાર્થીઓ સાંજે એની દુકાન આગળ ભેગા થાય છે. મોટાભાગે એમને નોટબુક, પેન, પુસ્તકો વગેરેની જરુરીયાત હોય છે. “એમને જરુરી વસ્તુઓ હું લખી લઉં છું અને પછી લાવી દઉં.” શેખર કદી રોકડા પૈસા આપતો નથી, પણ જોઈતી વસ્તુઓ લાવી આપે છે. સ્કુલની નવી ટર્મ શરુ થતાં કેટલાંયે ગરીબ માબાપ મદદ માટે શેખર પાસે આવે છે. નમ્ર અને ઓછાબોલો શેખર કદી કોઈને નીરાશ કરતો નથી. તેમને સ્કુલબેગ, યુનીફોર્મ, લંચબોક્ષ, પાણીની બોટલ વગેરે લાવી આપી મદદ કરે છે.

 

દુકાનની કમાણી ત્રણ ભાઈઓ વચ્ચે વહેંચવામાં આવે છે. સખાવતમાં શેખર કેટલા પૈસા વાપરે છે તેનો એ હીસાબ રાખતો નથી. “મારી પાસે જે છે તેનાથી મને સંતોષ છે, અને એનાથી ઓછામાં પણ મને ચાલી શકે. મને વધુની જરુર નથી. વધારેને હું શું કરું?” એ પુછે છે. એ બતાવે છે કે તમારી પાસે બીજાને મદદ કરવાની લાગણી માત્ર હોવી જોઈએ.

 

 

મદદ

નવેમ્બર 26, 2015

મદદ

પીયુષભાઈ તરફથી મળેલ ઈમેલ (બ્લોગ પર તા. ૨૬૧૧૨૦૧૫)

એકભાઇ સાંજે કામ પરથી ઘરે આવ્યા. ઘરનો દરવાજો ખોલતાંની સાથે જ બૈરીએ વીલાયેલા મોઢે કહ્યુ, ” ગોમડેથી તમારા બાપુજી આયાં છે. એના ચહેરા પરથી એ કંઇક તકલીફમાં હોય એમ લાગે છે

સાંભળતાંની સાથે જ પતીના હોશકોશ ઉડી ગયા. મંદીને કારણે નાનો ધંધો બંધ કરીને નોકરી ચાલુ કરી દેવી પડી હતી. અને મોંડ મોંડ ઘરનું ગુજરાન ચાલતુંતુ. એવામાં ગોમડેથી બાપુજી આયા છે, તો ચોક્કસ કોઇક મદદ માંગવા માટે જ આયા હશે, આ વીચાર માત્રથી એ ભાઇ ધ્રુજી ગયા. ઘરમાં પ્રવેશીને મુરઝાયેલા ચહેરે પીતાને પ્રણામ કર્યા. સાંજનું ભોજન પતાવીને, પીતાએ પુત્રને કહ્યુ, “બેટા, તારી સાથે થોડી વાતો કરવી છે.”

પીતાની વાત સંભળતાં જ દીકરાના હૈયામાં ફાળ પડી, નક્કી હવે બાપુજી પૈસાની માગણી મુકશે. મારી કેવી સ્થીતી છે એનો બાપુજીને જરા પણ વીચાર નહીં આવતો હોય? મને ફોન કર્યા વગર સીધા જ, અહીંયા પહોંચી ગયા. આવતાં પહેલાં ફોન કર્યો હોત, તો હું ફોન પર પણ તેમને મારી મુશ્કેલી જણાવી શકત“.

વીચારોના વાવાઝોડામાં સપડાયેલા દીકરાના ખભા પર પીતાનો હાથ મુકાયો, ત્યારે દીકરાને ખબર પડી કે, પીતાજી એમની બાજુમાં આવીને બેસી ગયા છે. પીતાએ દીકરાને કહ્યુ, ” બેટા, તું મહીને એકાદ વખત ગામડે અમને ફોન કરીને વાત કરી લેતોતો. પણ છેલ્લા 4 મહીનાથી તારો કોઇ જ ફોન નથી આવ્યો. એટલે તને કંઇક તકલીફ હશે એવું મને અને તારી મમ્મીને લાગ્યું. હું તને બીજી તો શું મદદ કરી શકું પણ મારી પાસે થોડાં ઘરેણાં પડેલાં હતાં. એ વેચીને આ 50,000 રુપીયા ભેગા થયા છે એ તારા માટે લાવ્યો છું. હું તો કાલે સવારે ગામડે ચાલ્યો જઇશ પણ બસ ફોન કરતો રહેજે !! તારી મમ્મી બહુ જ ચીંતા કરતી હોય છે. અને કંઇ મુશ્કેલી હોય તો બેધડક કહેજે. તારા માટે જમીન વેચવી પડે તો એ પણ વેચી નાંખીશું.”
આટલી વાત કરીને પીતાએ, દીકરાના હાથમાં નોટોનું બંડલ મુકી દીધુ. દીકરો કંઇજ ન બોલી શક્યો, માત્ર ભીની આંખોએ બાપના ચહેરાને જોઇ રહ્યો. જે બાપની ભીખારી તરીકે કલ્પના કરી હતી એ તો ભગવાન બનીને આવ્યા હતા.
મીત્રો, આપણી મુશ્કેલીના સમયે પોતાનુ સર્વસ્વ આપીને આપણને મદદ કરનાર પીતા કોઇ મુશ્કેલીમાં તો નથીને એ જોવાની ફરજ માત્ર ભગવાનની નહીં, આપણી જ છે.

ડીલીટ મારતાં પહેલાં, અન્ય ગ્રુપમાં ફોરવર્ડ કરવાનું ચુકશો નહીં. કોઈની આંખો ખુલી જાય તો, મોકલનારને આંગળી ચીંધવાનું પુણ્ય મળશે . ધન્યવાદ